Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gry komputerowe. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gry komputerowe. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 20 października 2022

Jak w 2008 roku nas okłamywano, że gry cyfrowe będą tańsze od pudełkowych

https://www.gry-online.pl/newsroom/340-zlotych-za-gre-aaa-to-juz-nie-wyjatek-ale-standard/zf23028


Cytat z czasopisma TIPSOMANIAK z 2008 roku:

"W dobie powszechnego dostępu do sieci dystrybucja internetowa zyskuje na znaczeniu z roku na rok (...) Kwestię [dystrybucji cyfrowej] poruszyli podczas spotkania zaaranżowanego przez Davida Perry'ego legendarni deweloperzy - Peter Molyneux, Raph Koster, Chris Taylor, Neil Young oraz była twarz Sony - Phil Harrison. Koster rozpływał się w zachwytach nad dystrybucją internetową oraz możliwościami sieci w ogóle (...) Zgodziwszy się z nim, Chris Taylor, który zauważył w dystrybucji cyfrowej szansę na ograniczenie piractwa, podsumował "granie na pecetach, jakie znamy, umarło... bezpieczne granie to przyszłość. Phill Harrison mówił o pokoleniu dzieci, które nigdy nie kupią niczego zapisanego na fizycznych nośnikach. Mimo sprzeciwu Younga Harrison stwierdził, że kończy się czas klasycznej dystrybucji gier czy muzyki (...) Sprzedaż gry za pośrednictwem internetu (choćby poprzez coraz popularniejszy Steam czy Gametap) może znacząco zredukować koszty wydania tytułu. Tłoczenie płyt, wydruk instrukcji, pudełko, transport i pośrednictwo stanowią w końcu niebagatelną część sklepowej ceny gry". 


Powyższy cytat z 2008 roku pokazuje wam dobitnie jakie bajki sprzedawały nam korporacje, którym zależało na tym aby gracze zaakceptowali nowy rodzaj gamingu. Koniec z grami na nośnikach i zarazem początek nowej ery gier cyfrowych (wypożyczanych, a nie kupowanych), które miały być tańsze. Owszem zgodnie z prawem nikt, nigdy nie kupował gier, kupowaliśmy tylko nośniki (dyskietki, płyty) z grami. Podobnie jest z książkami - jeśli kupiłeś np. powieści Tokiena to też nie miałeś do nich praw bo to nie ty byłeś autorem. Faktem jednak było to, że zarówno gra na nośniku jak i książka były twoje. Firma, która stworzyła grę mogła zbankrutować, autor kupionej książki umrzeć ale ty dalej miałeś w domu to co kupiłeś. Do grania w kupioną na nośniku grę wystarczył komputer, a internet nie był do niczego potrzebny (no chyba, że gra miała możliwość aktualizacji to mogłeś włączyć sieć i sprawdzić, czy jest coś nowego na serwerach). Kupioną grę /książkę mogłeś sprzedać jak ci się znudziła. Nigdzie nie podawałeś swoich danych osobowych, pani w sklepie z grami nie wiedziała kim jesteś - płaciłeś i miałeś grę. W 2022 roku wszędzie musisz się rejestrować, do wszystkiego masz dystrybucję cyfrową, nic nie jest twoje bo wszystko masz w formie cyfrowej. Steam, EAapp, Blizzard, Epic wszyscy wymagają od ciebie danych osobowych, kontrolują to jak grasz, kuszą cię osiągnięciami i kontaktem ze znajomymi, nawet w grach jednoosobowych dodają zabezpieczenia DRM, które zmuszają cię do ciągłego bycia online. 


CENY GIER - PC -2022

Może tobie osobo czytająca ten artykuł się to podoba ale moim zdaniem świat dystrybucji cyfrowej jest straszny. To jak wygląda kupowanie gier komputerowych (i coraz częściej książek, komiksów oraz muzyki) w roku 2022 bardzo mi się nie podoba. Niestety wszystko wskazuje na to, że dawny świat już nie wróci. Człowiek przyszłości nic nie będzie posiadał bo wszystko będzie na abonament, jak się da to tylko w wersji cyfrowej. Ludzie stali się niewolnikami, którzy nic nie posiadają, i którym w każdej chwili można zabrać to co mają wypożyczone. 


Z TIPSOMANIAKA po lewej pochodzą cytaty dodane w tym artykule. 


A miało być tak pięknie...

Steam, Ubisoft, EAapp, Blizzard, Epic Games te i im podobne platformy moim zdaniem zniszczyły piękno grania w gry na PC.

Zaczęło się ponad dekadę temu od zbroi dla konia w Oblivionie, Diablo III, SimCity (z 2013 r.), mikrotranzakcji w Dead Space 3 - w sumie to można podać wiele przykładów jeśli chodzi o początek tego strasznego zjawiska (mikrotranzakcji i dystrybucji cyfrowej). Symbolicznym początkiem mikrotranzakcji jest "zbroja dla konia w Oblivionie", a pierwszymi grami, które bulwersowały jeśli chodzi o zmuszanie do ciągłego bycia online były chyba Diablo III oraz SimCity z 2013 roku. Gracze dostawali szału z powodu psujących się serwerów, które niszczyły zabawę w trybie dla jednego gracza. Oczywiście okazano brak tolerancji dla ludzi mieszkających w małych miejscowościach, w których internet często działa źle nawet teraz w 2022 roku. Jeśli masz słaby internet to automatycznie zostajesz postawiony na uboczu nowoczesnego gamingu. Nikt się tobą nie przejmuje, nikogo nie obchodzi, że zapłaciłeś za grę i teraz nie możesz grać z powodu wolnego /nie działającego internetu.

Gier które w trybie dla jednego gracza wymagały stałego dostępu do sieci z czasem było coraz więcej. Szokiem dla mnie była Civilization V, która wymagała internetowej aktywacji i instalacji Steam do grania w trybie dla jednego gracza. To były dla mnie początki koszmaru, początki upadku gamingu jaki kochałem :( To koszmar, że muszę żyć w świecie, w którym płacę za wypożyczenie gry. Ja chciałbym mieć możliwość instalacji gry z nośnika (DVD albo pliku instalacyjnego takiego jaki mogę pobrać na GOG Galaxy). Problemy z internetem, upadek Steam, Ubisoft, Epic Games, Origin automatycznie oznaczają, że nie pogram już w gry za które zapłaciłem :( A masy się z tego cieszą i na portalach technologicznych nazywają postępem. Ludzie to jest regres!

Dystrybucja cyfrowa jest regresem, niewolnictwem, cofaniem się w rozwoju to koszmar, który będę krytykował póki żyję! Wystarczy jakiś kataklizm, wojna na innym kontynencie, problem z serwerami i gracze mają problem. Nie wszystkie gry wam zadziałają w trybie offline, a co jak będziecie musieli zrobić format i postawić system operacyjny od nowa? Co zrobicie jeśli Putin wam poniszczy światłowody na dnie Bałtyku? 

Cyfrowa dystrybucja gier, wymóg instalowania klientów typu Steam czy połączenia z internetem, wreszcie "wyłączanie" klientom zakupionych przez nich produktów... to jest ciężka patologia! Nie wiem jak można tego nie widzieć. Trudno sobie wyobrazić, żeby podobne praktyki przeszły w jakiejkolwiek innej branży.
Albo to, że jutro mogę nieodwracalnie stracić kolekcję gier wartą kilka tysięcy złotych gdy nie zaakceptuję jakichś przyszłych zmian w regulaminie... Oprócz Chin Ludowych chyba tylko w branży gier prawo działa wstecz. Trudno uwierzyć, że to w ogóle jest legalne. A już niepojęte jest, że ludzie mogą uważać coś podobnego za postęp i rozwój.


Wnioski końcowe:
Ogólnie jest źle na każdej praktycznie płaszczyźnie:

1. Dystrybucja - wszystkie te platformy online, zabezpieczenia typu drm itp, brak stale przypisanych gier tylko licencjonowanie - mała zmiana w prawie i można dowolnie wycofać grę (będę się kiedyś śmiał jak UE zabroni np. GTA 4 bo ukazuje osoby ze wschodniej Europy w negatywnym świetle albo Mafii bo obraża Włochów).

Upadek producenta/platformy? Tracisz gry. Jakbym chciał sobie wypożyczyć to powinna być opcja: "przejdź grę 1 raz" albo na godziny, płacisz 10zł/h. Tylko wtedy większość singlowych produkcji by traciła bo fabularnie nie mają więcej niż 20h grania.
Jedyny plus to możliwość zakupu bez ruszania 4 liter, ale nie ma to dla mnie takiego klimatu jak kiedyś.

2. Jakość wydawanych produkcji - no tutaj to tylko usiąść i płakać, wieczna byle jakość jak na polskiej budowie, rzucanie niedorobionego produktu na premierę. A szkoda ryja strzępić.

3. Obsługa kupującego - tutaj to można pisać, problem z grą? Problem z aplikacją? Problem z zakupem? powodzenia w rozmowie z botem który ci i tak nie pomoże. Człowieka nie uświadczysz.

4. Ceny - eh, podstawka kosztująca ponad 200zł, no ok, gdyby tylko ta podstawka nie była okrojoną wersją całej gry. Dokładnie tego za co powinieneś zapłacić, a dostajesz g.. w papierku po cukierku, resztę sobie dokup. SIMSY, Civilization (od części piątej w górę), te i wiele innych gier są drogie i okrojone więc aby się w pełni cieszyć rozgrywką musisz zapłacić za liczne dodatki (DLC). Sprzedawanie okrojonej (niedokończonej) gry do której musisz dokupywać drogie dodatki jest niestety coraz częstszą praktyką. Oczywiście wszystko w formie dystrybucji cyfrowej, czyli nie dość, że musisz zapłacić to jeszcze takie EA, Ubisoft, Epic albo Steam mogą ci w każdej chwili odebrać produkt za który zapłaciłeś.

Obecnie cena produkcji AAA często wynosi ok. 300zł, ba coraz powszechniejsze jest zbliżanie się do 400 zł - za grę którą ukończysz w 10-20 godzin! No bez jaj! 300zł (do tego w formie cyfrowej) to dużo za pełną produkcję, a najczęściej dostajesz okrojone gówienko do którego musisz jeszcze dokupić dodatki. W jakim świecie my żyjemy?




POLECAM ARTYKUŁY:

Kiedyś graliśmy w kawiarenkach internetowych i cieszyliśmy się z pudełkowych wersji gier. Dziś jesteśmy niewolnikami Steam, Origin i im podobnych

Fora internetowe, które „żyją” do dnia dzisiejszego

                                                              

Aktualizacja 04.02.2023: Postanowiłem zaktualizować ten artykuł o pewien cytat. Zachęcam do kliknięcia w podany adres i przeczytanie całego tekstu. 

Cytat:
"Czytając „Wiek kapitalizmu inwigilacji” zacząłem rozumieć, dlaczego branża gier komputerowych tak bardzo została uśmieciowiona w ostatnich kilkunastu latach. Przenoszenie produktów do sfery wyłącznie cyfrowej – czyli rezygnacja z wersji pudełkowych i to bez obniżenia ceny. Później sprzedawanie już jedynie dostępu do gry, a nie kopii w formie wirtualnej. Coraz częściej nie kupujemy gry jako takiej, tylko de facto ją wypożyczamy cyfrowo. Do tego gry wychodzą na coraz wcześniejszych etapach produkcji. Zanim jeszcze zostaną dokończone, już są sprzedawane jako niepełnowartościowy produkt. A niecierpliwi gracze, płacąc za dostęp, zostawiają niezliczone bajty danych behawioralnych" - całość przeczytasz tu:https://www.totylkoteoria.pl/wiek-kapitalizmu-inwigilacji-zuboff/


                                                                          Autor: ERROR 404

piątek, 1 maja 2020

Another World

Another World

W wydanej w 1991 r. grze Another World głównym bohaterem jest młody naukowiec, profesor fizyki Lester Chaykin, który wskutek nieudanego eksperymentu znalazł się w alternatywnym, futurystycznym świecie. Od pierwszych minut mamy do czynienia z mrocznym klimatem. Wszystko rozpoczyna się w nocy, kiedy Lester dojeżdża do swojego nowoczesnego laboratorium. W jego wnętrzu rozpoczyna zaprogramowany eksperyment wywołany w celu badań nad przyśpieszaniem cząstek elementarnych. W trakcie eksperymentu w laboratorium Lestera uderza piorun. Wskutek wyładowania naukowiec traci kontrolę nad eksperymentem i zostaje wchłonięty do innej rzeczywistości.

Another World była jedną z gier, które w latach 90-tych XX w. robiły niesamowite wrażenie. Zajmowała jedną dyskietkę i szybko zyskała miano "gry kultowej". Jej twórca Éric Chahiego dał graczom coś pięknego za co jesteśmy mu wdzięczni do dnia dzisiejszego.

Gra bardzo szybko zyskała uznanie wśród graczy z wielu krajów. Grałem w nią na swojej AMIDZE 500, najbardziej w pamięci utkwił mi zachwyt nad grafiką oraz fabułą, która w tamtym okresie nie była czymś "oklepanym", "skopiowanym na siłę z innych gier". Serio w tamtych czasach to było coś nowego, wręcz przełomowego, wyznaczającego nowe standardy. Oprawa graficzna budziła zachwyt. Zresztą sami oceńcie intro, czyli filmik wprowadzający gracza w fabułę Another World: 






 Autor: ERROR 404

(info o autorze: KLIKNIJ)


środa, 22 kwietnia 2020

Graj w gry! Będziesz wielki :)

Zdjęcie autora bloga :) 


„Prasa, telewizja, radio – gdzie się nie obrócisz, tam prędzej czy później zobaczysz lub usłyszysz utyskiwanie samozwańczych ekspertów na szkodliwość gier komputerowych. Drodzy „specjaliści” – jeśli kiedykolwiek będę potrzebował pomocy chirurga, mam nadzieję, że trafię na takiego, który lubi sobie pograć” – Daniel „CormaC” Bartosik, TIPSOMANIAK 2008, s. 4.

Polska firma CD PROJECT odpowiedzialna za takie hity jak „Wiedźmin” i „Cyberpunk 2077” jest wysoko wycenianą spółką na Giełdzie Papierów Wartościowych (GPW). To jest fakt. CD PROJECT jest firmą naprawdę potężną i bogatą o czym najlepiej świadczy to, że jego wycena na giełdzie przekroczyła wartość PKN Orlen.

Celowo przytoczyłem powyższe dane aby zobrazować wam to, czego wielu Polaków (zwłaszcza starsze pokolenie: babć, dziadków, cioć, teściowych, rodziców…) nie dostrzega. Mam na myśli to, że nie dostrzegają oni tego jak wartościową czynnością jest kupowanie gier i granie w nie. Nie chodzi tylko o to, że kupując oryginalne gry „nakręcamy” gospodarkę i przyczyniamy się do zwalczania bezrobocia. Granie w gry w wielu bogatych krajach traktuje się jak sport (precyzyjniej - E-sport). Najlepsi zawodnicy, mówiąc prościej najlepsi gracze zarabiają setki tysięcy dolarów, a czasem nawet ponad milion dolarów (źródło: KLIKNIJ).  Szok prawda?



Tak się składa, że posiadam kilka starych numerów czasopisma TIPSOMANIAK. W numerze z 2008 r., którego okładkę możecie zobaczyć na zamieszczonych tu zdjęciach zapisano: „O czym mowa? O Gammingu. Stylu życia, który jest związany z grami. Subkulturze, która powstała wokół automatów na żetony i produkcji takich jak Pong czy Super Mario Bros, a dziś wdziera się dosłownie we wszystkie sfery życia (…) gry mogą pomóc w znalezieniu pracy (…) gamerami są najbardziej znane gwiazdy z pierwszych stron gazet”.  

Granie w gry rozwija, czasem nawet bardziej niż czytanie powieści (na pewno nie słabiej). Mimo tego wielu rodziców krytykuje dzieci za granie w gry i zarazem chwali je za czytanie książek (nawet jeśli czytają zwykłą powieść fantasy albo S-F). Moim zdaniem taka postawa rodziców jest błędna, a nawet krzywdząca dla dziecka, które robi coś wartościowego, coś czego jego rodzic często nie rozumie.

Znam wielu takich rodziców, którzy nie są zadowoleni widząc jak ich dzieci grają w gry komputerowe. Są to ludzie, którzy twierdzą, że dziecko powinno bawić się na świeżym powietrzu, czytać książki lub uprawiać jakiś sport. Muszę przyznać, że nie rozumiem do końca takich osób. Co złego jest w graniu w gry komputerowe? Jak można twierdzić, że czytanie książek rozwija bardziej niż gry? Nie zrozumcie mnie źle sam sporo czytam np. w ciągu kilku ostatnich miesięcy pochłonąłem wszystkie powieści Marca Elsberga, sporo powieści z uniwersum Star Wars, kilka książek historycznych oraz publikacje poświęcone cyberbezpieczeństwu (np. "Zbrodnie przyszłości" Marc Goodman albo "Niewidzialny w sieci" Kevin Mitnick). Poza tym w wolnym czasie grałem też w gry. Jestem więc Ok., czy nie OK.? Z jednej strony czytam, a z drugiej gram. Niech osoby, które mają coś do gier przemyślą sobie na spokojnie moje słowa ;)

Dziwi mnie to, że wielu rodziców bardzo często potępia swoje dzieci za to, że siedzą długo przed komputerem. Kiedyś byłem świadkiem jak pewna mama krzyczy na swoje dziecko za to, że gra w grę, zamiast poczytać książkę albo zagrać w szachy, co w jej mniemaniu jest bardziej godne osoby inteligentnej. Chłopiec ten grał w Civilization V na poziomie „bóstwo” i radził sobie doskonale. Pogratulowałem jego mamie tego, że ma inteligentne dziecko, które jest doskonałym strategiem i radzi sobie w tej grze lepiej niż ja. Kobieta patrzyła na mnie i nie wiedziała co powiedzieć. Ja absolwent renomowanego uniwersytetu, autor kilku książek i wielu artykułów w mówię z poważną miną, że jej dziecko jest inteligentne, chwalę za to, że gra w gry. Kobieta miała minę tak bardzo zaskoczoną, że do teraz nie potrafię jej zapomnieć.

Mógłbym przytoczyć więcej podobnych przykładów. Rodzice w XXI wieku nie pojmują, że gry komputerowe rozwijają człowieka pod wieloma względami, polepszają pamięć, rozbudzają wyobraźnię, uczą myślenia. Wielu rodziców jest dumnych kiedy ich dzieci czytają książki lub grają w szachy (sto lat temu rodzice się złościli kiedy ich dzieci grały w szachy – i weź tu dogódź starszemu pokoleniu).

„Rodzic potrafi intensywnie narzekać na to, że jego dziecko siedzi wieczorami przed monitorem, ale prędzej, czy później okaże się, że będzie potrzebował zrobić coś na komputerze – a to wysłać siostrze zdjęcia z wakacji, a to sprawdzić w necie wynik meczu, wydrukować jakieś sprawozdanie czy poszukać rzadkiej książki na Allegro, Jeśli (rodzic) jest komputerowym analfabetą bez chwili zastanowienia skorzysta z nabytych przez dziecko umiejętności” - Daniel „CormaC” Bartosik, TIPSOMANIAK 2008, s. 4-5.

Z punktu widzenia osoby, żyjącej podczas właśnie trwającej  pandemii koronawirusa powyższe słowa spisane w 2008 r. są wręcz prorocze. Obecnie mamy do czynienia z gwałtownym przekształcaniem się społeczeństwa na pracę zdalną, na załatwianie spraw urzędowych przez Internet. Wiele osób nie daje rady, niektórzy nie potrafią „płacić kartą”, są tacy, którzy do tej pory płacili tylko gotówką. Znam osoby nie mające nawet własnego maila. Największe problemy z technologicznym postępem mają obecnie osoby starsze (ci wszyscy rodzice, dziadkowie, babcie itp., którzy przez lata narzekali na to jak beznadziejne jest młodsze pokolenie teraz ze łzami w oczach proszą przedstawicieli tego młodszego pokolenia o pomoc).  

Mam nadzieję, że po lekturze mojego artykułu choć jeden sceptyk doceni wartość gier i zarazem zrozumie, że gry są pierwszym etapem w poznawaniu komputerów. Lekcje informatyki w Polsce były, są i pewnie będą beznadziejne. Tak przynajmniej było w moim przypadku. Moim pierwszym komputerem była AMIGA500, w siódmej klasie szkoły podstawowej dostałem pierwszego PC-ta (z procesorem Celeron 366 MHz). Co robiłem na tych komputerach? Oczywiście grałem. Co robiłem jeszcze? Wiele rzeczy, których bym nie robił gdybym nie zakochał się w komputerach dzięki grom. Oto kilka przykładów:

- łączenie komputerów „po sieci”. To była druga połowa lat 90-tych i początek XXI w. Najpierw ja i mój kolega mieliśmy „kompy” z Windows98, potem były takie dziwne Windows2000 i inne. Latem i podczas ferii zimowych znosiliśmy komputery do jednego z nas i łączyliśmy je ze sobą tak żebyśmy mogli razem grać w tę samą grę (najczęściej w Diablo II). Nie było to łatwe, zwłaszcza w sytuacji różnych systemów operacyjnych (np. ja miałem Windows98, a kolega Windows 95 albo Windows2000 – w tamtych czasach mieliśmy po kilka płyt każdego z systemów operacyjnych).

- samodzielne „formaty” Windowsa98 i ponowna instalacja – w tamtych czasach „format” nie był tak prostą czynnością jak obecnie. Kompy formatowało się dość często.

- ulepszanie komputera. Chciałem grać, więc musiałem inwestować. Nowa karta dźwiękowa dzięki której działały moje głośniki Creative 5.1 (kiedyś karty dźwiękowe nie były zintegrowane z płytą główną). Nowa karta graficzna, kości pamięci RAM itp. Oczywiście nikt mnie nie rozpieszczał, sam rozkręcałem obudowę kompa i wszystko montowałem. Dziś wiele osób ma z tym problem ale to już inna historia.

- Czytanie CD-Action – czytanie rozwija, a czytałem bo grałem J


Na zakończenie taka oto uwaga: Niech ci wszyscy maruderzy nawołujący do czytania książek uświadomią sobie, że gry takie jak Baldurs Gate, Civilization. Colonization, Wiedźmin i wiele innych zmuszają gracza do czytania ogromnych ilości tekstu.

Autor: ERROR 404


sobota, 4 stycznia 2020

DIABLO: Archanioł Inarius




Czasy Najdawniejsze:

Historia archanioła Inariusa jest jedną z ciekawszych i zarazem najsmutniejszych wśród barwnych postaci pojawiających się w grach i książkach z serii Diablo. O przygodach Inariusa dowiadujemy się z fragmentów jego Testamentu, które można znaleźć podczas „zwiedzania” świata w grze Diablo III. Inarius był archaniołem, który od czasów najdawniejszych walczył z hordami demonów. W pewnym momencie zaczęły się w nim budzić wątpliwości, zapragnął zaprzestania rozlewu krwi. Czytając jego Testament, możemy zobaczyć, co czuł, w jaki sposób swe wątpliwości przelał na papier: „(…) Zwyciężałem bitwy i przełamywałem oblężenia, lecz nic tym nie osiągnąłem. Wiem, że w tej wojnie nie może być zwycięzcy, jest li tylko wieczna zemsta, pycha i nienawiść. (…) Muszą być jeszcze inni, którzy szukają sposobu na odejście od tej niekończącej się batalii. Anioły i demony, które czują się niewolnikami naszego przeznaczenia. Nie mogę być w tym uczuciu odosobniony…”. To tylko fragmenty Testamentu Inariusa.

Widzimy jak narastało w nim zwątpienie w to, że anioły i demony muszą ciągle ze sobą walczyć. Inarius zadawał sobie pytania: Czy, aby na pewno przeznaczeniem obu stron jest wieczny konflikt? Czy w tej wojnie, aby na pewno anioły zawsze stoją po stronie dobra? Inarius z czasem zaczął szukać wśród aniołów i demonów sprzymierzeńców, którzy myślą podobnie do niego: „(…) Wiem co uczynię: odnajdę tych pozbawionych złudzeń co do wojny i poprowadzę ich”.

Podczas jednej z bitw toczonych z demonami Inarius zostaje pojmany do niewoli: „Powalono mnie podczas trzeciego natarcia. Leżałem na ziemi pobity, światłość w mych oczach gasła, a zbudziłem się w okowach. Nie sądziłem, że demony biorą w niewolę. Mamrotałem niczym opętany o moich snach o ucieczce od wojny. Moja pogromczyni uwolniła mnie i powiedziała, że spotkamy się ponownie. Na imię jej było Lilit, była córką Mefista”.

Czytając kolejne części Testamentu Inariusa dowiadujemy się, że Inarius zakochał się w Lilith (Lilit), chyba z wzajemnością. Córka Mefista miała podobne poglądy, o czym możemy dowiedzieć się z jej Zapisków: „Mój ojciec czuje satysfakcję tocząc te same wojny z tymi samymi wrogami, gdy wszystko wokół niego obraca się w pył (…) Można położyć temu wszystkiemu kres, lecz głupcy pokroju mojego ojca są zbyt ślepi, by to dostrzec (…) Podczas walki pojmałam anioła, którego światło gasło. Dla zabawy zabrałam go do mej siedziby. Lecz zaskoczył mnie. Mój dotyk zdał się obudzić go do życia. Bredził, jak opętany o tym, że pragnie uciec przed wojną. Być może znalazłam kogoś, kto mi się przyda (…) Inarius, anioł, którego schwytałam, darzy mnie miłością. Czuję siłę jego pożądania. Powiedziałam mu, że jeśli odbierzemy Kamień Świata, będziemy mogli być razem. Stworzymy coś, o czym nie śniło się uczestnikom Wiecznego Konfliktu – nowy świat” – fragmenty z ZAPISKI LILIT, cz. 1,2 i 3.


Inarius i Lilith (Lilit) za pomocą Kamienia Świata stworzyli Sanktuarium, świat, w którym mieszkali Nefalemowie oraz ludzie.




Wojna Grzechu:


Od zarania dziejów anioły i demony toczą ze sobą wojny zwane Wiecznym Konfliktem. W pewnym momencie wojna przeniosła się do Sanktuarium, czyli świata zamieszkiwanego przez ludzi. Wydarzeniu temu Knaak Richard A. poświęcił trzy tomy swojej książki pt.: ”Wojna grzechu”. 


Kiedy toczyła się Wojna Grzechu Inarius nie miał czasu dla swojej kochanki, demonicy Lilith. W okresie tym ich związek się rozpadł. Lilith była córką Mefista, potężnego demona, należącego do Mrocznej Trójcy (Diablo, Mefisto, Baal).


Inarius uwięziony w Otchłani, czeka na ratunek:

Mefisto, ojciec Lilith podczas ustalania zasad traktatu pokojowego z aniołami postawił im warunek: Wojna Grzechu nie zakończy się, jeśli nie oddacie mi Inariusa. Archaniołowie, którzy podobno są dobrzy (uważają się za lepszych od demonów) sprzedali Inariusa.


Mefisto uwięził Inariusa w piekle, gdzie poddawał go wyszukanym torturom. Lilith podobno nie wie, co ojciec zrobił jej dawnemu kochankowi. Historia miłosna Inariusa i Lilith jest piękna i zarazem bardzo smutna. To prawdziwy „wyciskacz łez”.


Moja refleksja:
Do dnia dzisiejszego (04-01-2020) najnowszą częścią gry jest: Diablo III oraz dodatek Reaper of Souls (plus Nekromanta). Uważam, że w kolejnym dodatku lub w kolejnej części, bądź w książkach wątek Inariusa i Lilith powinien zostać rozwinięty. Trochę nie podobała mi się książkowa wizja Lilith i Inariusa, którzy byli okrutni i zupełnie nie troszczyli się o swoje dzieci (Nefalemów, ludzi). Mam nadzieję, że gra przedstawi ich inaczej. Jedno jest pewne Inarius naprawdę kochał Lilith i nie zginął, jest uwięziony w piekle. Lilith zapewne nie wiedziała, że jej ojciec, Mefisto uwięził jej ukochanego. Może powiedział jej, że Inarius zginął w bitwie? Inarius i Lilith wykradli Kamień Świata i stworzyli Sanktuarium, ich zasługi dla ludzi są ogromne i moim skromnym, zdaniem Inarius powinien zostać uwolniony z Piekła. Sam chętnie ruszę między ognie piekielne go uratować. Producenci dajcie nam grę lub dodatek, w których możemy uratować Inariusa i sprawić, że znowu będzie z Lilith.

Mam jeszcze apel o uratowanie Lei, którą w grze potraktowano w sposób straszny (jako pojemnik dla Diablo). Ale o Lei napiszę przy innej okazji.

Autor: ERROR 404

(info o autorze: KLIKNIJ)